Jak to z lnem… jest

Len zwyczajny pochodzi z obszaru Morza Śródziemnego i jest jedną z najstarszych roślin użytkowych. Szczątki lnu znaleziono już w osadach palowych nad Jeziorem Bodeńskim, pochodzącym z okresu 3000 lat p.n.e. W neolicie większość tkanin w części Europy wykonana była ze lnu.

Len to mało wymagająca roślina oleista o drobnych lancetowatych liściach, uprawiana w chłodnym lub umiarkowanym klimacie, na wszystkich kontynentach. Kwitnie niebiesko lub biało, czasami różowo, czerwono i żółto, w czerwcu i lipcu, urzekając drobnymi pojedynczymi kwiatami albo większymi kwiatostanami, zebranymi w wiechy.

Len

Nasiona lnu, czyli siemię lniane, są owalne, brązowe i błyszczące. Zanurzone w wodzie pęcznieją, pokrywając się warstwą śluzu. Zawierają one 30-40% oleju i 20% białka oraz wiele innych związków, w tym witaminę F, działającą regenerująco i uelastyczniająco na skórę.

Nasiona lnu są też bardzo popularnym surowcem śluzowym o działaniu osłaniającym przewód pokarmowy. Podane doustnie powlekają cienką warstwę błony śluzowe przełyku, żołądka i częściowo dwunastnicy, osłaniając je przed szkodliwymi substancjami. Śluz z nasion długo nie zmienia lepkości, dzięki temu pewna jego część przemieszcza się stopniowo aż do jelita grubego, zatrzymując szkodliwe związki i utrudniając ich wchłanianie.

Nasiona lnu wypite razem z kiełkami działają też łagodnie przeczyszczająco. Len w formie kataplazm stosuje się także na trudno gojące się rany, odleżyny, oparzenia i odmrożenia.

Poza wszelkimi wymienionymi zaletami, len wygląda przepięknie w ogrodzie. Choć wzniesiony na długiej łodydze, nie poddaje się ostrym wiatrom i strugom deszczu.

Olej lniany i dieta Budwig

Nasiona gatunków oleistych są źródłem oleju, który służy w farmacji jako surowiec do produkcji leków. Jego kolor zależy od zawartości barwników organicznych oraz poziomu oczyszczania. Przy wysokiej zawartości kwasu linolenowego ( Omega 3) ulega on łatwo utlenieniu i dlatego należy do najlepszych olejów schnących.

Skład chemiczny oleju zależy od gatunku rośliny i od warunków, w których ona rośnie. Najcenniejszy jest olej tłoczony z nasion na zimno. Olej lniany stosowany jest między innymi w chorobach skóry. Jest też rozpuszczalnikiem dla różnych substancji leczniczych. Stosowany jest zewnętrznie (w postaci maści, kremów i innych mazideł) oraz wewnętrznie – w formie kapsułek i saszetek.

Podany wewnętrznie łatwo się wchłania w przewodzie pokarmowym, obniżając poziom cholesterolu we krwi. Nieoczyszczony olej lniany używany jest jako środek wspomagający w diecie autorstwa niemieckiej biochemiczki Johanny Budwig. Dieta ta ma za zadanie dostarczenie organizmowi zwiększonej ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych, które działają leczniczo na wiele obszarów organizmu.

Pasta budwigowa

Podstawa tzw. diety budwigowej – Pasta dr Budwig

Najważniejszą pozycją jest olej lniany i chudy biały ser. Zdaniem autorki diety dzięki konsystencji emulsji i dwóm niezwykłym składnikom: cysteinie pochodzącej z sera oraz kwasom tłuszczowym omega 3 z oleju lnianego – działanie pasty jest tak efektywne.

Potrzebujemy:

  • 5-6 łyżek oleju lnianego,
  • 10-15 dag chudego sera,
  • ewentualnie zioła lub pieprz do smaku,
  • można dodać czosnek,
  • ewentualnie sól

Olej i ser miksuj przez 5 minut. Gotową pastę możesz doprawiać ziołami, solą, pieprzem, papryką i czosnkiem. 

W kosmetyce

Olej lniany, który w procesie technologicznym jest nasycony ozonem, zaleca się do stosowania na skórę. Jest ceniony głównie za zawartość estru glicerynowego kwasu α-linolenowego, który należy do grupy nienasyconych kwasów tłuszczowych typu omega-3; estru glicerynowego kwasu linolowego, który jest nienasyconym kwasem tłuszczowym omega-6 oraz estru glicerynowego kwasu oleinowego, należącego do grupy nienasyconych kwasów tłuszczowych typu omega-9.

Zawiera też pewną ilość kwasów nasyconych (mirystynowego, palmitynowego, stearynowego i arachidowego), glikozydów cyjanogennych oraz białko, fitosterole i tokoferole. Ponieważ jest bardzo dobrze tolerowany przez skórę, stosuje się go również w kosmetykach dla dzieci.

Kosmetyki z ekstraktem z lnu oraz olej lniany chronią i odbudowują płaszcz hydrolipidowy skóry. Mają też za zadanie ograniczyć ubytek wilgoci, chronią przed działaniem szkodliwych czynników, nadają skórze elastyczności, zapobiegają złuszczaniu się naskórka – dlatego przeznaczone są do skóry suchej, wrażliwej, odwodnionej, trądzikowej, łojotokowej itp. Olej lniany pomaga także w pielęgnacji włosów i paznokci. Ponieważ łatwo się utlenia, należy przechowywać go w ciemnym miejscu.

Źródło:

  1. Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie. Warszawa 1989.
  2. Petermann J., Tschirner W., Interesujaca botanika. Warszawa 1987.
  3. Włudyka B., Len doskonały także w pielęgnacji skóry. „Aura” 2013 nr 4, s. 32-33.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *